Ananasjes filosofische spin-off
(C)opyright 2003 - Marnix Hemmes
..het bekijken en lezen van deze teksten mag, VOOR DE REST NIETS (wat de teksten betreft tenminste)..


- “Banaantje?”
- “Ja wat is er, Ananasje?”
- ”Geloof jij in hoop?”
- “Hoe bedoel je dat?”
- “Nou.. denk jij nou dat het zin heeft, dat hopen? Of is dat een tevergeefse bezigheid, aangezien dingen toch gaan zoals ze gaan?”

Banaantje keek Ananasje bevreemd aan, dacht daarna diep na en zei:
- “Tja, dingen gaan altijd zoals ze gaan, dat lijkt me logisch.. maar waarom zou je dan niet mogen hopen?”
Ananasje leek het niet eens te horen en keek nog steeds voor zich uit de leegte in.

- ”Banaantje, wat is hoop eigenlijk?”
Banaantje stond op, liep voor het blikveld van Ananasje een eindje de leegte in en grabbelde in zijn broekzak. Vervolgens hurkte hij op z’n bananenknietjes en legde iets op de grond. Toen liep hij terug en ging weer naast Ananasje in de puree zitten.
- “Wat deed jij nou, Banaantje?”
- “Kijk maar.”

Ananasje tuurde in de grijze massa naar de plek waar Banaantje door de knieën ging. Hij zag in de verte iets liggen, maar hij kon er geen enkele vorm, grootte, kleur of geur aan toe-eigenen.
- ”Ik zie iets..”
- “Het is van jou”
- “Wat is het?”
- “Kijk maar goed”

Ananasje kneep z’n ogen toe en reikte met z’n nek naar voren om het beter te kunnen ontwaren. Even leek er een twinkeling van het voorwerp af te komen, maar wat het was nog steeds niet duidelijk.

Nu begonnen de radertjes in het hoofd van Ananasje te werken. “Ik zal er toch naar toe moeten gaan om te weten wat het is” dacht hij, en hij stond op. Het duurde erg lang voordat hij zijn voeten loskreeg, de puree was al bijna hard geworden, maar zijn nieuwsgierigheid overwon en een voor een schoten z’n voetjes los. Langzaam liep hij naar het voorwerp toe, wat nu steeds meer begon te schitteren en almaar groter leek te worden. Hoe dichter hij bij kwam, hoe mooier het leek te worden.

- ”Waarom ben je opgestaan?” klonk Banaantjes stem van achter hem.
Ananasje bleef voor zich uit kijken naar de glinstering en antwoordde toen: “Omdat ik wil weten wat dat is.”
- “Zo, en waarom wil je dat weten?”
- “Nou.. nou.. het ziet er zo mooi uit enneh..”
- “En?”
- “En het is voor mij toch?”
- “Het is ván jou, Banaantje, niet vóór jou..”
- “Oh.. Ok, ván mij dan”
Ananasje draaide zich weer om richting het voorwerp.
- “Zeg Ananasje?”
- “Ja wat nu weer?”
- “Weet je zeker dat het veilig is?”

De laatste zin weerkaatste in het niets en leek bij elke echo steeds luider terug te komen. Een ijzige wind stak op en plotseling kon Ananasje zich niet meer bewegen.. Ja daar zei Banaantje zo wat... wat nou als het voorwerp gevaarlijk was? Maar nee, dat kan niet, Banaantje had het tenslotte zelf neergelegd, en Banaantje was wel te vertrouwen, toch?

”Banaantje ..Banaantje?!” Er kwam geen antwoord, en Ananasje draaide zich met een ruk om. Er was niemand, en er was niets. Hij snapte er niets meer van en een groot gevoel van angst overviel hem toen hij weer richting het voorwerp keek. Het voorwerp was nu fel rood van kleur en torende meters hoog boven hem uit. De wind waaide steeds harder en nu begon het ook te onweren. Waar was Banaantje nou met z’n aanwijzingen en wijze raad? Had hij hem in de steek gelaten?

Ananasje stond op het punt door z’n voeten te zakken toen de grond onder zijn voeten begon weg te brokkelen. “Ik kan nog maar één kant op” dacht hij en hij rende richting de rode gloed.

Bliksemstralen flitste langs hem heen en de ijzige wind ging nu gepaard met wind en hagel. Hij rende zoals hij nog nooit gerend had en geen moment kon hij zijn blik afwenden van het voorwerp, wat nu constant van kleur en vorm en grootte aan het veranderen was. Blauw en rond, Plat en zwart, groen en vierkant, van lichtjaren hoog tot aan nanometers klein.

Ananasje was nu kilometers ver weg van de puree waar hij begon en het begon langzaam maar zeker tot hem door te dringen: Er was helemaal geen Banaantje.