DE REIS VAN ANANASJE

(C)opyright 2003 - Marnix Hemmes
..het bekijken en lezen van deze teksten mag, VOOR DE REST NIETS (wat de teksten betreft tenminste)..


Dit is een van de vervolgverhaaltjes die ik via het internet ben begonnen. Her en der is het in de loop der tijd aangevuld door enkele mede-forummers, waarna ik het geheel weer heb gepoogd terug te vormen tot dit nog incomplete, spannende relaas:




Hoofdstuk 1: Ananasje vindt een brief

Het was een zwoele zomeravond op het strand van Ananas-eiland. Onderaan een grote kokospalm waaraan jonge kokosnoten vrolijk aan het bungelen waren, zat Ananasje de Ananas mijmerend voor zich uit te staren over de zee.

'Goh,' dacht hij, 'Wat is de zee toch mooi zeg.. en zo groot! Zoveel groter dan Ananas-eiland, en zo veel blauwer ook..' Ananasje slaakte een zucht. Wat zou hij toch graag eens op reis willen, de wijde wereld in zoals Opa-Ananas dat altijd noemde. Hij had al vele verhalen gehoord over grote steden met tropische zwembaden, cocktailbars, restaurants met hele nette mensen.. Maar nog nooit had hij een van die dingen gezien.

Op Ananas-Eiland wonen geen nette mensen. Alleen maar vieze mensen met haar op hun tanden en stinkende oksels, die de hele dag niet meer doen dan vis eten, 'oegh oegh!' zeggen en met een knuppel op een steen slaan om muziek te maken. En zwemmen zou je hier in de zee kunnen doen, maar dat is reuze gevaarlijk! Want de zee zit vol met haaien, en die zijn dol op ananassen.
En wat restaurants en cocktailbars waren wist Ananasje niet, maar het klonk reuze spannend!

De zon ging onder en de zee werd rood gekleurd. De kokosnoten boven Ananasjes hoofd waren inmiddels in slaap gevallen en een zacht kokosgesnurk klonk door het ruisen van de zee heen. 'Weer niets gebeurd vandaag..' dacht hij weemoedig, en stond op om richting het Grote Ananaswoud te gaan lopen.

Plots plokte er vanuit het water iets tegen zijn ananasvoetjes aan. Ananasje keek naar beneden en zag daar iets. een grote, groene champagnefles was aangespoeld op het strand en er zat zowaar nog iets in ook. Het was geen champagne wat er in zat, maar iets nog veel spannenders: een brief! Vlug haalde hij de kurk van de fles en frummelde de brief er met enige moeite uit. Helaas kon ons Ananasje alleen niet lezen. 'Maar Opa-Ananas weet alles!' dacht Ananasje enthousiast, en hij rende het Grote Ananaswoud in, terug naar huis.

Ananasje rende zo snel zijn ananasvoetjes hem dragen konden door het Grote Ananaswoud naar huis. Hun huis was vlakbij de Ananassenstruikenbuurt. De meeste Ananassen woonden in ananasplanten, maar omdat Papa- en Mama-Ananas zulke goede vrienden waren met de Dadelpalmdadels hadden ze een huisje gekregen bovenin een echte dadelpalmboom. Daar woonde hij samen met Mama-Ananas en Papa-Ananas bovenin tussen de palmbladeren. Opa-Ananas was momenteel bij hen aan het logeren, want Opa's struikje was kapot gewaaid door de wind en moest weer aangroeien.

Mama-Ananas zat rustig in haar zetel samen met Papa-Ananas een glaasje regenwater te drinken toen Ananasje buiten adem de trap op het huisje binnen gestormd kwam. Hij had nog net genoeg adem over om "Waar is Opa-Ananas?" te puffen voor hij op zijn ananaskontje op de grond belandde van vermoeidheid. Zijn ouders zaten hem een beetje raar aan te kijken en net toen ze hem wilden vragen wat er aan de hand was klonk het geluid van de Ananas-lift die omhoog kwam. De liftdeuren gingen open en Opa-Ananas schuifelde de lift uit, steunend op zijn wandelstok. Ananasje sprong meteen op en botste hem in zijn ananasserig enthousiasme bijna omver toen hij hem de logeerkamer in duwde, alwaar hij hem in het grootste geheim de brief liet zien.

Opa-Ananas was wel wat rare acties van Ananasje gewend en ging rustig in zijn schommelstoel zitten. Ananasje spurtte nog even naar de huiskamer om Opa's bril te pakken, die hij onderweg nog even oppoetste met een bananenschil. Opa-Ananas fronste zijn verfrommelde Ananasgezicht om zijn bril er goed op te kunnen zetten en bekeek de brief. Terwijl hij zat te lezen mompelde hij dingen als 'Zooooozooooo...' en 'Hmmmmm....'. Ananasje werd nu wel heel erg nieuwsgierig en trappelde rondjes om Opa-Ananas heen uit ongeduld. Hij begon te roepen: "Wat dan Opa, wat dan?"
Opa pakte zijn stok en sloeg richting Ananasje, die snel wegsprong. "Niet zo onrustig knul, daar word ik doodmoe van. Ik zeg het je zo..." Maar Ananasje kon zich niet stil houden en rende nog steeds ongeduldig rond, totdat hij het niet meer uithield en voor Opa-Ananas op de grond ging zitten. Toen zei Opa: "Luister goed jongen, dan zal ik je eens wat vertellen.." waarna hij in een diepe slaap viel.


Hoofdstuk 2: Ananasje en Dadeltje

Ananasje keek Opa-Ananas verbijsterd aan en ging wat met zijn ananasduimen zitten draaien. Hij durfde hem niet zomaar wakker te maken, straks zou hij nog boos worden en dan zou hij helemaal niet meer vertellen wat er in die brief stond. "Wat nu, wat nu?" dacht Ananasje. Na een poosje werd hij het gesnurk van Opa-Ananas beu en besloot een wandelingetje te gaan maken langs de Openbare Visvijver totdat hij wakker zou worden. Ondertussen mijmerde hij over wat er in de brief zou kunnen staan...

De Openbare Visvijver was een klein vijvertje midden op Ananas-eiland waar alle Ananaskindertjes samen kwamen spelen. In de vijver zwommen allemaal kleine visjes die, als ze opgegroeid waren tot grote visjes, door het Grote Kleine Ananasbeekje zo de grote zee in zwommen. Vanaf daar konden ze de hele wereld rondzwemmen, zo had Opa-Ananas eens verteld. "Jammer dat ik geen vissentaal spreek," zuchtte Ananasje, "anders had ik gevraagd of ik eens mee mocht."

- "Waar mee, ga je ergens heen?" vroeg een nieuwsgierig stemmetje. Het was zijn vriendje Dadeltje de Dadelpalmdadel, die bij de rivier zijn vruchtvlees aan het wassen was.
- "Was het maar zo'n feest," zei Ananasje, "hier gebeurt nooit wat." Dadeltje schudde vluchtig de waterdruppels van zich af en liep naar Ananasje toe.
- "Ach zeurpiet! Wat is er mis met Ananas-eiland?"
- "Nou.."
- "Zon, zee, strand, een prachtig uitzicht over de Ananassenzee, wat wil je nou nog meer?"
- "Ik wil avontuur!"
- "Avontuur?" Dadeltje was even stil en zei toen: "Wat is dat, avontuur?"
Ananas wees naar de Openbare Visvijver en zei:"Zie je dat?"
- "Wat, water?"
- "Dat is avontuur!"
- "Water is avontuur?"
- "Niet het water, suffie, de vissen!"
- "Je gaat me toch niet zeggen dat je een vis wilt worden?"
Ananasje zuchtte diep en zei:"Nee Dadeltje, ik wil geen vis worden. Ik wil de wereld zien, net als de vissen. Ik wil reizen naar de grote stad, ik wil restaurants zien en cocktailbars, ik wil.."
- "Wat zijn cocktailbars?" onderbrak Dadeltje hem.
- "Ehm.. ja dat weet ik ook niet, maar het klinkt heel spannend!"

Nu vertelde Ananasje Dadeltje van de fles met de brief die hij daarnet gevonden had en dat Opa-Ananas wist wat er in die brief stond. "En weet je wat ik denk, Dadeltje?"
- "Nou?"
- "Ik denk dat die brief voor avontuur gaat zorgen!"

Dadeltje dacht even na en vroeg toen:"Zeg Ananasje?"
- "Ja Dadeltje?"
- "Als jij op avontuur gaat, mag ik dan mee?"
- "Natuurlijk mag je dat, Dadeltje! Maar dan moet Opa-Ananas wel eerst wakker worden, anders weet ik niet hoe we op reis moeten gaan." Dadeltje gaf Ananasje een knipoog en zei: "Laat dat maar aan mij over!"

Dadeltje hobbelde voor Ananasje uit richting een vreemd ogende struik. De struik had hele kleine, rode, vierkante blaadjes en er groeiden blauwe bloemetjes aan.
- "Help eens even mee," zei Dadeltje en hij begon met het plukken van de blaadjes.
- "Wat doe jij nou?" vroeg Ananasje.
- "Dit is de Rojopepastruik," antwoordde Dadeltje, "met deze baadjes ga ik een drankje maken wat ervoor zal zorgen dat je opa de komende 24 uur niet meer in slaap zal vallen!" Ananasje knikte goedkeurend en begon nu ook mee te plukken.

Toen ze klaar waren gingen ze naar Ananasjes huis en snelde de keuken in. Mama-Ananas keek ze vanuit de huiskamer verbaasd aan en mompelde tegen Papa-Ananas:"Waar zijn die kinderen toch mee bezig?" "Ach schat, laat ze maar," zei Papa-Ananas, "het zal wel loslopen."
Ananasje pakte een groot glas uit de kast en vulde dat met warm water. Vervolgens deed Dadeltje de vierkante blaadjes een voor een in het water, waarop deze spontaan oplosten en het water een rode kleur kreeg. Toen het laatste blaadje opgelost was zei Dadeltje trots: "Ziezo, dat is klaar!"

Ze liepen naar de slaapkamer, waar Opa-Ananas nog altijd aan het slapen was. Zijn mond stond wijd open en hij maakte luide snurkgeluiden. Voorzichtig goot Dadeltje het drankje in Opa's mond. Het gesnurk stopte spontaan. Opa-Ananas' hoofd werd net zo rood als het drankje zelf en zijn ogen sprongen open..


 

*WORDT VERVOLGD...*