DEEL 3: BANAANTJE DOES IT AGAIN
Dit deel is nooit echt helemaal af gekomen. Op een gegeven moment was iedereen zo vrolijk bezig dat het verhaal een beetje warrig werd, en zodoende liep het wat op de klippen. Ik heb sindsdien ook nog geen zin in gehad om het netjes te ordenen en zo. Maar het blijft desondanks leuk om te lezen, en er gebeurt een hoop!


Het spannende verhaal van Banaantje de Banaan, deel 3: Banaantje does it again!

Wat er vooraf gebeurd was: Banaantje viel na een van z'n wilde avonturen te pletter op de rotsen, en daarna kwam hij alsvolgt weer terug in leven:


zwart.... leegte... de wereld lijkt uiteen gevallen in allemaal kleine brokjes en daarachter ziet hij een tunnel...
donker en vochtig als een graf, en net zo meurend. Een brullend geluid voor hem trekt zijn aandacht, hij kijkt op
en ziet ploteling twee verblindende lichten met enorme snelheid op hem af komen. Met alle kracht en
inspanning nog resterend in zijn uitgetelde ziel werpt hij zich naar de zijkant... een oorverdovend gebulder volgt,
daarna stilte.. eeuwige stilte? het lijkt een eeuwigheid maar op dat moment komt onze held weer iets bij
bewustzijn komt in een erg vreemde omgeving verblindend licht van de TL buizen schijnt door een glazen bak
op de buitenkant van zijn schilletje curieuzer en curieuzer, zich verwonderend over de schil die hij al aan het
begin van zijn leven weggeworpen had, maakt hij stiekem een kleine opening die hem wat uitzicht naar buiten
verschaft..
LICHT!!!! LUCHT!!! LEVEN!!! hij heeft de dood getrotseerd en overwonnen!
Een warm zachtrood enorm fel licht schijnt op hem van vlak boven, maar na zijn ogen zo goed als dicht
geknepen te hebben kan hij vagelijk onderscheiden dingen onderscheiden en hij merkt dat hij aan zijn hoofd
hangt aan een groen steeltje, en overal om hem heen mede-banaantjes hangen. Wat een drukte! Banaantje
roept "haalllloooo!"... maar er volgt geen reactie.. "JOEEEEEEEEHOEEEE" nogmaals op zijn aller hardst maar de andere banen vertonen geen teken van leven..
Een bui van droefgeestigheid overvalt hem; hij is de enige van zijn soort, opnieuw. Maar dan hoort hij het geluid van voetstappen... Bananenplukker Banjo heeft het lawaai opgemerkt en plukt banaantje en zijn tros af...

the saga continiues? time for revenge?
--

Met grote ogen kijkt Banjo de bananentros aan. Banaantje trekt snel de opening dicht die hij gemaakt had en houdt zich muisstil. "Hoorde ik daar een banaantje roepen?" vraagt de bananenplukker met lage stem.
"Nee hoor, ik zei niks!" piept Banaantje terug. "Oh dan is het goed," zegt Banjo en hij pakt een touwtje en bindt de tros weer vast.
Banaantje haalt opgelucht adem als Banjo uit de kas is verdwenen. "Oef, dat scheelde niet veel of ze hadden me in een inrichting voor gestoorde bananen gezet!" denkt hij terwijl hij z'n schil weer open maakt. Hij buigt zich voorover en ziet dat de grond toch wel erg ver onder zich is. "Owjee als ik daar maar geen beurse onderkant van krijg" slikt Banaantje, "ik heb tenslotte nog geen voetjes ontwikkeld in dit leven." Maar gelukkig had hij wel al handjes, dus onze gele held klauterde langs de trossen bananen omhoog richting het dak van de kas.....
--
Pas op niet vallen !! (riep Taartjuh) Want ik vin je zo liehief banaantje (en toen ging Taartjuh slaapie doen)
--
Banaantje keek op. Wat was dat voor mysterieuze stem die hem daar behoedde voor een noodlottige val? Een stem uit z'n vorige leven? Hij kon het zich in elk geval niet meer herinneren en klimde behoedzaam verder tot aan de nok van de kas. De zon scheen fel buiten en Banaantje had het wel erg warm gekregen inmiddels van al dat geklim. Maar de warmte had hem wel goed gedaan want nu bungelden er ineens 6 voetjes aan z'n onderlijf. "Hoera, ik heb weer voetjes!" riep Banaantje uit en enthousiast schopte hij een gat in het raam boven hem zodat hij de kas uit kon klimmen...
--
Eenmaal buiten stond banaantje in een radijsje veldje waar hij plots een stemmetje hoorde het was een radijsje. Het radijsje vroeg aan banaantje hoe hij ontsnapt was van zijn tros. Dus vertelde banaantje zijn verhaal. Radijsje zij droevig dat hij vast zat in de grond en daar niet weg kon komen. Ze praatte nog wat en zo had banaantje zijn eerste vriendje gevonden.
--

Samen bedachten Radijsje en Banaantje een plannetje over hoe ze Radijsje uit de grond konden krijgen. Ze dachten en ze dachten en ze probeerden van alles uit..
Banaantje probeerde Radijsje uit de grond te trekken door met zijn volle gewicht aan radijsje te gaan hangen, maar het wilde niet baten..
Banaantje probeerde de aarde rond Radijsje weg te graven maar de aarde was te hard om ook maar een beetje beweging in te kunnen krijgen.
Bedroefd ging Banaantje weer naast Radijsje op de grond zitten..
--
Bedroefder en bedroefder begonnen Banaantje en Radijsje zich af te vragen hoe Radijsje ooit zou kunnen ontsnappen. Na een droevig en lang afscheid van Banaantje "Ik zal terug komen met hulp, dat beloof ik je" zet Banaantje de eerste stap richting het kronkelende zandpad in de verte...
...maar toen begon de grond te trillen... een aardbeving!!! Het wordt alsmaar erger en de kas installatie waar Banaantje net uit is ontsnapt stort met een harde knal in.(zo; nu niet weer doodgaan :P) een eindje van Radijsje en Banaantje vandaan begon er een kloof in de grond te vormen. Er gaat een wereld voor ze open.. uhmz.. ik bedoel, steeds dichter bij Radijsje begint de grond te splitsen. WAAAHHHH!!
Maar gelukkig net op het laatste moment kan Radijsje zich nog vastklampen aan de rand van de kloof, en blijft daar aan de wortels bungelen...
--
Banaantje, die zich haastig achter een struik had verstopt, kwam tevoorschijn en zag Radijsje bungelen boven de oneindige afgrond. "Help help!" riep Radijsje en daarop besloot Banaantje dus maar te gaan helpen. Hij rende naar de kloof, springend over scheuren en stukken kas en bananenschillen en greep Radijsje vast aan z'n bladgroen. Hij trok uit alle macht en *FLOEP!* daar vlogen ze beiden de lucht in, Radijsje bevrijdt van een gewisse dood.
Ze belandden in een boomtop en daar wachtten ze totdat de aardbeving gestopt was.
Toen zei Banaantje nors: "Mijn kont is beurs."
--
En zo zaten Radijsje en Banaantje (met de beurse kont) een tijdje in de boom totdat radijsje zei:"Zo, en wat gaan we nu eens doen?" Banaantje dacht even na en zei toen:"Zullen we dan maar een zonnebankje pakken?"
Daar was de Radijs het wel mee eens en voorzichtig klommen ze uit de boom. Toen stonden ze echter voor een volgend probleem, want nergens in de wijde omtrek was een bankje te bekennen.
"Welnu, dan zullen we naar de zon moeten afreizen om daar nieuwe zonnebankjes te halen", besloot Banaantje en ze gingen op zoek naar een hittebestendig ruimteschip met plaats voor 2 personen en een bankje..
--
Ze sprongen uit de boom en wisten bij God niet waar ze moesten gaan zoeken naar het ruimteship dat ze in hun hoofd hadden. Ze besloten maar te gaan lopen en kijken wat er van hun zoektocht terecht zou komen. Maar in eens was daar meneer Aubergine die hun pad kruistte. Meneer Aubergine is een wijs man. Hij weet overal wel wat van. Dus Banaantje schroomde niet en vroeg hem of hij wist waar er
ruimteschepen bestonden die zij konden gebruiken voor hun spannende reis naar de zon. Meneer Aubergine wist niets over ruimteschepen , daar was hij immers te oud voor... die technologie was niet aan hem besteed. Maar hij wist wel van een Mevrouw Selderij die sinds kort haar diploma voor magie gehaald had. Zij kon hen wel verder helpen. Mevrouw Selderij woonde toen nog in haar nederige huisje vlak bij het maisveld. En zo gingen radijsje en Banaantje op zoek naar deze, wederom wijze, vrouw. Onderweg vertelde radijsje tegen banaantje dat hij toch wel bang was voor de lange tocht......
--
"Maar waarom ben je dan toch zo bang, Radijsje?", vroeg banaantje
"Nou weet je," zei deze, "Radijsjes zijn eigenlijk helemaal niet zo hittebestendig.. ik ben bang dat als ik te dicht bij de zon ga komen straks dat ik in een radijzenstoofpot ga veranderen!"
Banaantje dacht na en zei:"Hmm daar zeg je wel wat.. en misschien verander ik dan wel in een gebakken- banaan-met-rijst-maaltijd!"
Ze liepen een tijdje zwijgend verder en toen zei Banaantje:"Weetje wat, we vragen wel een oplossing aan mevrouw Selderij zodra we daar komen.."
Op dat moment begon de grond alweer te trillen en onze helden vreesden al dat de grond weer zou openscheuren maar nee, het was iets anders. Uit de grond voor hend kwam met grote snelheid een selderijstengel naar boven schieten, gekleed in een mysterieuze mantel en een raar vierkant hoedje op het hoofd. Het was niemand anders dan Mevrouw Selderij en ze keek Bannantje en Radijsje doordringend aan...
--
"wie en ik zeg WIE????? durft mijn wijze raad op te roepen op zo'n lekkere luie dag als deze??!!" Banaantje en radijsje reageerden heel geschrokken. Ze hadden een lieve behulpzame oude vrouw verwacht, maar deze mevrouw leek helemaal niet lief. Het bangerige radijsje wist niet wat te doen en verstopte zich maar achter zijn vriendje Banaantje.Banaantje schrok ook wel , maar wist dat hij het erop moest wagen... "ik ben naar u doorverwezen door Meneer Aubergine....weet u nog iets van deze aardige meneer te kennen?" Mevrouw Selderij's ogen werden groter en groter en Banaantje was als de dood voor wat ze zo dadelijk zou gaan zeggen, hij nam 2 keer diep adem...en wachtte..... Het gezicht van Mevrouw Selderij veranderde in een wat aangenamere Mevrouw Selderij. Ze vertelde dat ze een tijd geleden door 2 kiwi's gestoord werd die haar vertrouwen beschaamd hadden. Door wat wilde ze niet zeggen en Banaantje durfde er ook niet naar te vragen. "mijn excuses voor mijn reactie, mijn medevriendjes" En met die woorden kwam Radijsje langzaam van achter Banaantje vandaan. "Wees niet bang "zeiden Banaantje en Mevrouw Selderij tegelijk.
--
Nog twijfelend kwam Radijsje ook weer tevoorschijn en toen legden de twee avonturiers hun verhaal uit aan Mevrouw Selderij. "Zozo, dus jullie willen een zonnebankje pakken hè.. dan mogen jullie eerst wel eens zorgen dat je een astronautendiploma haalt! Deze opleiding duurt eigenlijk 20 jaar, maar ik denk dat ik met een beetje van mijn magie wel een beetje ervaring in jullie kan toveren. Dan hoeft het met een beetje geluk niet langer dan 1 maand te duren. Maar daar moeten jullie wel eerst wat voor doen."
Ze wenkte Banaantje en Radijsje en liep in vlotte tred naar een klein huisje een eindje verderop. Het huis leek op een slakom vanuit de verte en toen ze dichterbij kwamen bleek het er nog een te zijn ook.
"Dit is de Slakom der Eeuwige Wijsheid," sprak Mevrouw Selderij plechtig, "Hierin zit alle wijsheid verscholen die jullie nodig hebben, en nog wel meer ook. Maar jullie krijgen alleen de dingen die jullie zelf nodig hebben."
"Dat is prachtig, mevrouw Selderij!" zei Banaantje blij, "Hoe gaat dat in zijn werk?"
De Selderij wees naar de zijkant van de schaal. Daar zat een zwarte stekker aan vast, met een kabel van wel 1500 meter lang. "Deze stekker moet eerst in een stopcontact zitten voordat de kom kan werken. Als dat gebeurt is zal de kom oplichten en dan moeten jullie aan de rand gaan staan en jullie wens uitspreken. Vervolgens springen jullie in de kom en dan gebeurt de rest vanzelf."
Radijsje sprong op en neer van opwinding. "Wat leuk, wat leuk, we mogen in een slakom springen!" vervolgens keek hij even om zich heen en zei toen: "..Maar waar is het stopcontact?"
Mevrouw Selderij zette grote ogen op en zei:"Dat moeten jullie eerst opzoeken." Ze gaf de stekker aan Banaantje en zei: "Deze stekker heeft een kabel van 1.5 kilometer lang. Zoek de omtrek af naar een stopcontact en kom dan terug. Als jullie in moeilijkheden komen, trek dan 5 keer aan de kabel dan sleep ik jullie terug hier naartoe. Succes, vrienden!"
--
Radijsje en Banaantje vertrokken vol goede moed op hun zoektocht naar een stopcontact. Onderwijl keuvelden ze gezellig verder over de indrukwekkende slakom en over Mevrouw Selderij die toch wel heel lief was om hen te willen helpen. "Gelukkig is het een slakom en geen food processor waar we in mogen springen," merkte Radijsje nog op, "want daar heb ik al wat familieleden aan verloren die dachten dat ze zo hun amibitie om een koeienvla te worden konden vervullen. Bullshit, zei ik nog, maar nee, ze luisterden niet en ze werden tot groetenmousseline vermalen"
--
"Nou dat zal ons heus niet gebeuren",zei Banaantje,"zo is het" antwoordde Radijsje wijs. "daar zijn wij veel te slim voor" en hij huppelde blij voort naast Banaantje. "Zeg" zei Banaantje plotseling,"ik vindt die stekker steeds zwaarder worden, of is dat nou verbeelding?
"Nee hoor" baste een zware stem achter ze "dat is de wet van de zwaartekracht hahahahahahaha!" Banaantje en radijsje keken verbaasd om wie dat was, hij stelde zich reeds voor "ik ben Groen de komkommer en zei daar is mijn geweldige vrouw de Gele Kommommerin, en die 12 augurkjes die ze aan haar rok meesleept DAT zijn nu onze kwamkwammertjes, knap zijn ze he? Ze lijken precies op mij" pochte de Komkommer trots als een pauw. "Hoe is jullie naam?" vervolgde Groene Komkommer. "Nu ik ben Banaantje en dit is mijn vriendje Radijsje, leuk om kennis met U en Uw gezin te mogen maken" zei Banaantje beleefd.
"Waar wonen jullie?" vroeg Radijsje toen zeer nieuwschierig.
"Oh! heel comfotabel" kirde Komkommerin "we wonen op het grote Komkommerveld naast de Oude meneer Olm, ga met ons mee, dan kunnen jullie lekker uitrusten"
"Ja gezellig riep Komkommer mogen jullie 'n dag of wat op onze kwamkwammertjes passen, terwijl wij er tussenuit gaan de stad in, of zo nietwaar, mijn lieve Kwamkwammerin?"
--
"Euh nou dat is erg aardig aangeboden, meneer Groen," zei Banaantje, "maar ziet u, wij moeten een stopcontact voor deze stekker vinden anders kunnen we geen astronautenervaring opdoen en kunnen we geen ruimtediploma halen en kunnen we geen ruimteschip gaan zoeken en kunnen we niet naar de zon om een zonnebankje te pakken!"
Groen de Komkommer keek zijn komkwammerinnetje even aan, keek toen weer terug en zei:"Ik weet al iets. Wij hebben een heel mooi stopcontact in onze achtertuin liggen. Als jullie een middagje op onze 12 kleine augurkjes willen passen, dan mogen jullie zo lang gebruik maken van mijn stopcontact als je wil."
Radijsje tikte Banaantje aan en fluisterde:"Zullen we dat nou wel doen, Banaantje?" Banaantje fronsde z'n bananenwenkbrauwen en zei:"Natuurlijk doen we het, ik ben dol op augurkjes!"
--
Zo gingen Banaantje en Radijsje met hun stekker, mee naar het huis van de fam. Komkommer. Het was inderdaad een aardig optrekje vond Banaantje, de Komkommer meneer Groen zei gastvrij: "kom binnen, en doe maar net of je thuis bent."
Dat lieten de twee vrienden zich geen 2x zeggen, uitgeput ploften ze op 'n zacht van verendons gemaakt kleed op de houten vloer neer, deze woning was vroeger gemaakt van twee grote op elkaar geplaatste sinasappelkisten . Er hingen schilderijen aan de wand van de fam.Komkommer hun ouders en grootouders. In het midden van de kamer stond een mooie sigarenkist met dichtgeklapt deksel, deze diende als kast en als tafel,"kom schuif aan" zei mevr. Komkommerin, "dan schenk ik een lekkere notendop vol met fris regenwater voor jullie in ,of hebben jullie liever honinglimonade?"
"Nou dat lust ik wel" riep Radijsje blij,"doe mij ook maar" zei een verheugd Banaantje,terwijl hij rondkeek of hij al ergens dat stopcontakt zag.
De 12 kwamkwammertjes waren ondertussen heel vals een liedje aan het zingen......
het ging zo.
"Banaantje dat liep op de spoorwegbaan,
toen kwam er in de verte 'n treintje aan,
Banaantje keek niet uit ooweeeee,
tuut tuut tuut
banaanpuree!!!!
"Hahahaha" lachte pa Komkommer, "wat zijn ze al creatief he?"
Dat zagen de stoute augurkjes als een aanmoediging,en ze vervolgden hun vals gezang met....
"Radijsje dat liep op de" en toen viel Banaantje die ineens aan een vroegere nare ervaring moest denken flouw."Ja dat komt er nou van! krijsde ma Komkommerin,tegen pa Komkommer "jij ook altijd met je vrije opvoeding!"
"Voor straf allemaal naar jullie bed! Vort naar boven" riep ze kwaad tegen haar kinderen,terwijl ze Banaantje die alweer bij zijn positieven kwam zijn gele toet afnam met een koud doekje.
De kwamkwammertjes klommen zonder een woord te durven zeggen de touwladder op naar hun kamer.
Alles was nu rustig, Banaantje en Radijsje genoten eindelijk van hun honinglimonade, en meneer en mevr. Groen spraken af wat ze gingen doen. "Ik hoorde dat er een bal is op paleis Woestdijk" zei Komkommer, "ooooo wat enig laten we daar dan heen gaan kirde Komkommerin"
En ze vertrokken per meloenen taxi dezelfde dag naar het paleis.
Banaantje en Radijsje gingen meteen naarstig op zoek naar het stopcontakt!
--
"Het stopcontakt zou toch in de tuin liggen?" vroeg Radijsje aan Banaantje."Jawel dat had meneer Komkommer zelf gezegt, maar ik ben al 3x in de tuin wezen zoeken,en ik kan het nergens vinden" zei Banaantje een beetje wanhopig.
"Laten wij het aan de kwamkwammertjes vragen,die weten het vast wel" Bedacht Radijsje pienter, dus klommen ze de touwladder omhoog. Eenmaal boven in de kamer van de augurkjes zagen ze alleen 12 lege groene augurkenbedjes........
--
"Zeg Radijsje wat is dat nou, jij zou toch op die koters passen terwijl ik de tuin ging inspecteren?" zei Banaantje tegen Radijsje. "Ik eh.. nou eh.. zie je.." stamelde Radijsje, en daarna begon hij te huilen."Boehoe, de augurkjes zeiden dat ik een *snotter* lelijk klein rood *bler* opdondertje was en hadden me van de trap af gegooid. Toen.. toen ik weer bijkwam was jij net klaar met zoeken en *sniff* nu zijn ze weg!"
"Ach kom nou Radijsje, laat je toch niet zo kisten door een stelletje augurkjes! Kom op, we gaan ze zoeken." Radijsje snoot nog een keer z'n neus in de kussensloop van een van de augurkjes en vermande zich. "OK, we pakken ze!"

Op dat moment hoorde ze een gestommel wat van bovenaf leek te komen. "Ze zitten op het dak!" riepen Banaantje en Radijsje tegelijk en ze klommen vlug uit het raam het kartonnen dak op. "Kom terug, stelletje belhamels!" Zei Radijsje, die als eerste het dak op kwam en de augurkjes op het randje zagen zitten.
"Nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee!" riepen de augurkjes een voor een.
"Maar waarom dan niet?" vroeg Banaantje, die er nu ook bij gekomen was. "Straks vatten jullie nog kou!"
Daarop haalden de augurkjes een sjaaltje uit hun binnenzak en deden het om hun nek. "Nee hoor!" riepen ze triomfantelijk. "Dadelijk storten jullie te pletter en breken jullie je augurkenlijfjes nog!" probeerde Radijsje. Daarop haalden de augurkjes allemaal een parachute uit hun andere zak en zetten die op hun rug. "Nee hoor!" riepen ze weer.
Banaantje en Radijsje keken elkaar even aan en sprongen toen op de rekels af. Deze sprongen allemaal tegelijk van het dak af en daar vlogen 12 parachuutjes door de lucht. Onze helden hadden echter geen parachute om en zouden zeker te pletter zijn gevallen als de parachuut van 2 van de augurkjes hun val niet brak.
Banaantje maakte handig gebruik van deze situatie en greep, toen ze de grond raakten, de augurk waarop hij nu belandt was bij z'n lurven en wikkelde hem in z'n parachute. Radijsje deed hetzelfde en zo hadden ze al 2 van de augurkjes te pakken.

De andere augurkjes waren inmiddels naar alweer boven gerend en gingen weer op het dak zitten. Affijn, zo moesten Banaantje en Radijsje hun actie nog 5 keer herhalen en uiteindelijk waren alle augurkjes netjes ingepakt en konden niet meer bewegen. Vlug stopte Banaantje ze in bed terwijl Radijsje het raam dicht deed en op het kinderslot knipte. Toen deden ze de deur op slot en kon hun zoektocht naar het stopcontact weer verder gaan.
--
"POEH!!" Zei 'n bezweten Banaantje, die met een stukje parachutedoek gele druppeltjes van z'n voorhoofd depte.
"Ik kan me voorstellen dat ma en pa komkommer er van tussen wilde." Kreunde het arme Radijsje, die met 'n pijnlijk gezicht zijn beurse radijs billen wreef.
"Weet je wat," antwoorde Banaantje mededogend, terwijl die van vermoeidheid zelf groene kringen onder zijn mooie barnsteenkleurige ogen had.
"Ga jij maar lekker rusten op het verentapijt in de huiskamer,dan zoek ik verder, let ondertussen wel 'n beetje op die augurkenloedertjes, als je ook maar iets hoord, roep me dan meteen naar binnen, dan ga ik boven kijken wat ze uitspoken! En nu de tuin weer in om dat stopcontact op te sporen." Riep banaantje manend tegen zichzelf.
Radijsje liet zich dankbaar op het zachte kleed zakken, en..... viel a la minuut in een diepe slaap.
Banaantje liep mopperend tussen de lange grashalmen en bloemen door,"waar is dat stomme ding toch?" riep hij ontredderd tegen zichzelf.
"Wat zoek jij INDRINGER? "Kraakte en knarste een wel heeeeel rare stem. Banaantje schrok zich ongans en struikelde van schrik ergens overheen op zijn knietjes.
"Kan je niet uitkijken UILENBAL?"
"Auwerde-auw" kermde Banaantje en veegde zijn zere knieen af, "wie zei dat?" vroeg hij met een benepen stemmetje.
"Hier vlak voor je gele neus, MINKUKEL! je struikelde wel over MIJN voet, dat is ten STRENGSTE verboden!"
Banaantje keek 'n beetje angstig omhoog, en zag boven zich een hoge oude boom uittoornen, die met een heel misprijzend gezicht op hem neerkeek.
"Ja KIJK maar SNOTAAP" zei de boom,"IK ben BAAS in EIGEN tuin, IK MIJNHEER OLM! en ik heb een ERGE AFGRIJSELIJKE WALGELIJK GLOEIENDE HEKEL AAN INDRINGERS, ik heb al genoeg ELLENDE gehad in dit door PAN verlaten oord." Hoogmoedig sloeg hij twee takken die wel iets van armen hadden, over elkaar,en sloot verwaand zijn harsig druipende knoestogen.
"Mijn naam is Banaantje" zei onze gele vriend schuchter terwijl hij bevend doch dapper zijn kleine hand uitstak naar meneer de Olm. die zijn ogen op een kiertje zette en hem verwonderd met opgetrokken schorsbrouwen aankeek.
"O zo" mompelde de oude krakende olm achterdochtig glurend tussen z'n halfgeloken oogleden, terwijl hij de hand van banaantje argwanend aanpakte. "Dan behoor jij zeker niet tot die CRIMINELE komkommerfamilie?"
"DE WATTE?" riep Banaantje verbijsterd, en viel van deze nieuwe schrik dit maal voor de verandering op zijn bananenkont!
--
"Hmm ik zie het al," zei de oude Olm, "jij kan nooit tot die criminele komkommers horen, daar ben je veel te onhandig voor.. maargoed, wat moet jij in MIJN tuin, snotaap?"

Banaantje legde stamelend zijn verhaal uit aan de oude boom, die ongeduldig luisterde. Toen hij klaar was zij de olm: "Zozo, dus nu zoek je een stopcontact hmmm? Welnu, omdat jij die 12 etterbakjes zo goed hebt weten te bedwingen zal ik je helpen, ik ben blij dat die voorlopig in elk geval geen takken meer uit mijn kruin zullen breken. Kijk eens achter mij, knulletje.."
Daarop volgde een luid gekraak en toen Banaantje achter de boom keek zag hij dat hij z'n achterste wortel uit de grond had getrokken en daaronder verscheen een witte gloed van een rechthoekig voorwerp. Het was een stekkerdoos!
"Fantastisch, meneer de Boom!" riep Banaantje uit en gaf de boom spontaan een knuffel. "Laat dat, flapdrol!" zei deze nors, "Pak die stekkerdoos voordat ik van gedachten verander en verdwijn uit MIJN tuin!"
Banaantje had nu wel door dat de oude olm het zo kwaad niet meende en lachte in zijn vuistje terwijl hij de stekkerdoos onder de wortels vandaan pakte. "Bedankt nogmaals!" riep hij, terwijl hij naar binnen liep, waarop de boom een nukkig "Hmpf" antwoordde en zijn wortel weer terug de grond in duwde.

Toen Banaantje terug de huiskamer in kwam zag hij daar meneer en mevrouw Komkommer op de bank zitten terwijl deze een kopje kruidenthee dronken met Radijsje de radijs, die inmiddels weer wakker was geworden.
"Ah kijk eens wie we daar hebben!" riepen deze gelijkertijd tevreden uit. Ze kletsten nog wat bij over hoe de middag was verlopen en meneer Groen complimenteerden onze helden met de manier waarop ze de situatie hadden behandeld. Tenslotte stopte Radijsje de stekker van de slakom in het daarvoor bestemde stopcontact waarna een vrolijk afscheid volgde.

"Bedankt nogmaals, vriendjes!" zei mevrouw komkommer. "En onthoud, als jullie nog eens langs willen komen dan zijn jullie altijd welkom!" "Dat zullen we onthouden mevrouw!" zei Banaantje, waarna hij zo hard als hij kon wegrende, gevolgd door een angstig kijkend Radijsje.
--
Ons bange radijsje snapte niet waarom hij zo hard werd meegesleurd weg van de Komkommerfamilie. "Banaantje....rustig aan...wat is er?" vroeg hij stamelend. Na een lang geheig vertelde Banaantje over de grote Olm en wat hij had gezegd over de familie en dat hij liever zo snel mogelijk weg wilde van de plek. Radijsje begreep het nog niet helemaal maar was allang blij dat het stopcontact gevonden was en was al razend benieuwd naar het volgende avontuur...
Onze vriendjes renden nieuwsgierig naar de slakom, die inmiddels een ronkend geluid aan het maken was. Mevrouw Selderij was nergens te bekennen en Banaantje en Radijsje hadden geen enkel idee hoe het nu verder moest. De nieuwsgierige oogjes van Radijsje keken even rond en zag toen bij een vierkante opening in de slakom een dik boek liggen. "Kijk Banaantje!!!!" Verukt keek hij Radijsje aan en pakte hem bij zijn kleine lieve handje en rende naar het boek toe. Hij probeerde te lezen wat er op het boek stond maar er zat teveel stof op de kaft. Samen bliezen onze vriendjes met alle macht en zagen toen een lang woord verschijnen: HANDLEIDING VAN DE SLAKOM DER WIJSHEID
--
"laten wij dat boek er samen uit tillen", zei Banaantje met een van opwinding bibberend stemmetje."Doen we!" riep het enthousiaste Radijsje, "dan lezen we wel in dat boek wat we moeten doen"
Met enorme inspanning, sjorde ze het voor hun enorme boek uit de vierkante nis. Met een HARDE klap kwam het 'n flinke stofwolk verspreidend, open op de grond terecht, waar de twee makkertjes er direkt opdoken.
"Wat staat er?" vroeg een brandend nieuwschierig radijsje, die nog niet zo goed kon lezen aan Banaantje, terwijl hij nerveus van de ene op de andere voet dansende.
"Er staat" las Banaantje die alle letters een voor een aanwees met zijn vinger terwijl hij spelde, "slakom-der-kennis-van-groenten-en-fruit"
"Wat nog meer?" "Wat nog meer?" vroeg 'n in zijn handjes klappend, druk op een been rond springend Radijsje!
--
"Rustig maar, rare radijs," zei Banaantje, die een beetje zenuwachtig van al dat gespring en gedoe werd, "het is maar een boek hoor. Lees liever even mee, dit handschrift is nogal onduidelijk." Ze tuurden beiden naar de bladzijdes van het dikke boek en na 2 uur keken ze elkaar aan en spraken gezamenlijk:"Aha!"
Er viel een korte stilte, waarna Radijsje vroeg:"Eh.. Banaantje? Wat stond daar nu eigenlijk?" "Al sla je me dood, ik zou het niet weten Radijsje.." antwoordde deze en ze besloten dat het beter was om iemand te zoeken die er meer verstand van had. Zoals mevrouw Selderij bijvoorbeeld.
Mokkend liepen de Radijs en de Banaan door het veld, naar beneden turend om te kijken of mevrouw Selderij naar boven wilde komen. Ze stampten hard op de grond, maar ook dat hielp niet. Toen hoorden ze ineens een stem boven hun hoofd die riep:"Banaantje, Radijsje, help mij!"
Banaantje schrok op en viel tegen Radijsje aan, die daarop met z'n snuit op de grond viel. "-spllt- Wat waf dat?" vroeg deze beduusd, terwijl hij wat gras en aarde uitspugde. "Dat leek de stem van mevrouw Selderij wel!" zei Banaantje.
"Luister goed vrienden," klonk de stem weer, "De kiwi's waar ik het eerder over had hebben mij vastgebonden en meegenomen naar de Ondergrondse Tempel van de Heilige Kiwi. Ze willen mij opofferen aan hun God genaamd Hasldakflag'ask! Ga naar de Populier met de Blauwe bladeren 50 meter ten oosten van de slakom. Daar vind je een knopje van de lift naar de tempel. Kom gauw, vrienden, voordat *kggggk -klik- tuutuutuutuutuut..*" De stem viel weg.
"Hemeltjelief, hoorde je dat, Radijsje.. ee moeten haar redden!" zei Banaantje. Radijsje begon te piepen, maar toen Banaantje hem even streng aankeek zei hij: "OK Banaantje.. maar dan moet jij wel voorop anders durf ik niet!"
Banaantje zuchtte, pakte Radijsje bij z'n bladgroen en trok hem mee richting het oosten..
--
Tegensputterend liep het bange radijsje achter Banaantje aan, die ook wel angstig was maar het niet liet merken."AUWWWWW!"kermde banaantje plotseling, hij had zijn voet weer 's tegen iets hards gestoten, boos gaf hij er nog 'n trap tegenaan met zijn andere voet, dat had hij beter niet kunnen doen,"AUWW grrr SPLIT SNIT SNITTERDE SPLIT" riep hij van pijn en woede.
"Ognogtoe wat kan jij vloeken zeg" zei Radijsje geschokt met een hand voor zijn mond, "waar heb je je nou weer aan gestoten?"
"Toch leuk dat je dat nog vraagt!" zei Banaantje nijdig, "hieraan natuurlijk" en hij pakte 'n dikke tak van de grond, die veel weg had van een honkbalknuppel."Aha dat is heeel mooi!" riep Radijsje.
"Nah! wat bedoel je halve zool, dat ik twee beurse grote tenen heb?" riep Banaantje nog steeds boos. "Welnee" zei z'n kogelronde gabbertje, "dat stuk hout bedoel ik, daar kunnen we ons uitstekend mee verdedigen tegen die kiwi's"
"Ja nou je 't zegt, dat is nog 's 'n goed idee" beaamde Banaantje, die al niet meer de "p" in had.
Met de houten knots op zijn schouder vervolgden hij snel de weg naar het oosten, gevolgd door 'n Radijsje dat nu rustiger was, ze hadden immers een goed verdedigingsmiddel tegen de geweldadige harige kiwi's bij zich. Die arme arme mevrouw Selderij zat daar maar gevangen bij die gemene loeders, wie weet wat ze met haar deden, brr Radijsje wilde er niet aan denken,uit medelijden werd hij dapper.
"Si si waar gaat dat henen?" riep een opgewekte stem hen, Banaan en Radijs keken omhoog,en ze zagen een lange rietstengel die zachtjes heen en weer bewoog op de zwoele wind.
"Wij gaan mevrouw Selderij redden uit de klouwen van de kiwi's die haar gegijzeld hebben" zei Banaantje , zichzelf en Radijsje kordaat voorstellend aan de wuivende stengel die zich introduceerde als de beroemde "Openraamzanger" Ratterotti. Ook bood hij aan, gaarne te willen helpen bij de bevrijding van Mevrouw Selderij(want hij was in't geheim al jaren dodelijk smoorflieft op haar!)
En zo gingen ze met zijn drieen op pad, versterking was nooit weg zei Banaantje wijs.Ratterotti zong ondertussen het beroemde "O Soal-le Video" Banaantje en Radijsje kregen er tranen van in hun ogen, zo mooi klonk het, "en" zei de zanger gul, "het kost geen euro's omdat we amigo's zijn. Nu vervolgden ze samen vrolijkhet ravioli lied zingend hun weg.
Plotseling konden ze niet verder, een enorme pad zat midden op de weg, en was zo te zien niet genegen een stukje opzij te gaan voor onze vrienden.
"Dag meneer, mogen we er alstublieft even langs?" vroeg banaantje beleefd. Maar de dikke pad antwoorde hem: "Waarvoor broer? Ga zelf 'n stukkie opzij voor je ikkes je eiges en je selves, ik ga voor jou die moeite niet doen hoor, och gut mooi niet! ech nie! REKKEK!!"
"Maar we MOETEN er wel door omdat we iemand GAAN REDDEN!!!" schreeuwde Radijsje nu die nog roder werdt van nijd dan hij al was."PUH" zei de groene dikzak ik ga alleen opzij als...ff denke..als.. ik ook mee mag doen!"
"Al goed" riep Banaantje opgelucht, "volg ons maar"
"Nou dan mot 't maar REKKEK" zei de pad,ik heet Paddo, en ik ben wel te porre voor 'n avontuurtje"
"Het is niet voor de lol amigo, dat we zo aan de looppo's zijn" zei Ratterotti. "Nee dat is zo" zei Radijsje die weer afgekoeld was, "we moeten snel mevrouw Selderij bevrijden van de kiwi's"
"Dat zuigt" zei Paddo,"die kiwi's benne 'n stelletje torrebakkekoppe, maar geen nood, ze seinne as de dood voor ouwe Paddo, trouwe's ik lust ze rouw HAHAHA REKKEK!"